एकूण पृष्ठदृश्ये

गुरुवार, १९ डिसेंबर, २०१९

PF चे फायदे


*१. कर फायदा -*

● कर्मचाऱ्याच्या पगारातून ईपीएफ कपात करण्यात आलेली रक्कम म्हणजेच कर्मचाऱ्यांचे योगदान कलम ८० सी अंतर्गत कर सवलतीसाठी पात्र आहे.

● जोपर्यंत कर्मचारी नोकरी करत असतो तोपर्यंत त्याच्या पगारामधून ईपीएफ कपात होत राहते. नोकरी सोडल्यावर अथवा बदल झाल्यांनतर ईपीएफ खाते ट्रान्सफर करणे किंवा ते बंदकरता येते व त्या तारखेपर्यंतची सर्व रक्कम व्याजासह कर्मचाऱ्याच्या मिळते. ही रक्कम करमुक्त असते.

*२. वेळेवर पैसे काढण्याचा पर्याय -*

● ईपीएफओ खात्याचा वापर बँक खात्याच्या रूपात वापर करता येत नसला तरी, वैद्यकीय उपचारांसह, गृह कर्ज परतफेड आणि शैक्षणिक खर्च यासारख्या विशिष्ट गरजा पूर्ण करण्यासाठी ठराविक कालमर्यादेंतर (५ ते १० वर्षे) आंशिक पैसे काढण्याची सुविधा आहे.

● उदाहरणार्थ, सात वर्षानंतर ईपीएफमध्ये गुंतवलेल्या रकमेच्या ५०% पर्यंत रक्कम विवाह किंवा शैक्षणिक खर्चासाठी पैसे काढता येऊ शकतात.

*३. विमा लाभ -*

● एम्प्लॉयी डिपॉझिट लिंक्ड इंश्युरन्स स्कीम (EDLI), द्वारा विमा स्वंरक्षण कर्मचारी भविष्य निधीला दिले जाते.

● सेवा कालावधी दरम्यान कर्मचाऱ्याचा मृत्यू झाल्यास, नोंदणी केलेल्या नॉमिनीला एकरकमी रक्कम दिली जाते.

● कोणताही ईपीएफ खातेधारक या योजनेसाठी पात्र ठरतो. त्याला त्यामध्ये कोणतेही योगदान करण्याची आवश्यकता नाही.

*४. दीर्घकालीन गुंतवणूक -*

● प्रतिमाह भरण्यात येणारी रक्कम आणि पैसे काढण्यासाठी असणारे काळाचे निर्बंध यामुळे ईपीएफमध्ये गुंतवलेली रक्कम एकप्रकारे दीर्घकालीन गुंतवणूक असते.

● तसेच, यावर मिळणारे व्याजदेखील चांगले असल्यामुळे यामधून एकरकमी चांगला परतावा मिळतो.

● एकप्रकारे ही आपल्या भविष्याची साठवणूक किंवा तरतूद असते.

*५ . निवृत्तीवेतन योजना -*

● ईपीएफ योजना निवृत्तीवेतन योजना म्हणून देखील वापरली जाते, कारण नियोक्त्याच्या १२% पैकी ८.३३% भविष्य निर्वाह निधी पेन्शन योजनेसाठी (ईपीएस) वापरले जातात.

गुरुवार, १२ डिसेंबर, २०१९

दोन महापुरुषांची भेट

डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर आणि संत गाडगेबाबा यांच्या भेटीचे प्रसंग

प्रसंग पहिला -

ही घटना १४ जुलै १९४९ रोजी दादार येथे घडलेली आहे. गाडगेबाबांना पंढरपूर येथील चोखामेळा धर्मशाळा डॉ.बाबासाहेबांकडे सोपवायची होती. परंतु त्यावेळी गाडगेबाबांची अचानक तब्येत बिघडल्यामुळे कागदपत्रे पूर्ण होऊनही बाबासाहेबांना देणे शक्य होत नव्हते. डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर त्यावेळी भारताचे कायदेमंत्री होते. त्याचप्रमाणे ते भारताचे संविधान लिहिण्यात व्यग्र होते. त्यांना मुंबईहून दिल्लीला सायंकाळी जायचे होते. त्याचवेळी गाडगेबाबांचे सहकारे महानंद स्वामी डॉ.बाबासाहेबांकडे येऊन म्हणाले की, गाडगेबाबा मुंबईत असून त्यांची तब्येत बरी नाही.
डॉ.बाबासाहेबांनी दिवसभराचे कार्यक्रम रद्द करून तडक गाडगेबाबांना भेटण्यासाठी निघाले. गाडगेबाबा कोणत्याही प्रकारची वस्तू भेट म्हणून स्वीकारीत नव्हते. तरीही
डॉ.बाबासाहेबांनी त्यांच्यासाठी दोन घोंगड्या घेतल्या.
डॉ.बाबासाहेब भेटीला आलेत हे समजताच गाडगेबाबा अंथरुणावरुन उठून बसले व म्हणाले, ‘आपण कशाला आले,बाप्पा. आपले एकेक मिनिट लाखमोलाचे. आम्ही फकीर.आपला केवढा अधिकार?’ त्यावर डॉ.बाबासाहेब गहिवरून
आले व म्हणाले, ‘बाबा आमचा अधिकार दोन दिवसाचा.
उद्या खुर्चीवरून उतरलो की आम्ही कोण? आपला अधिकार अजरामर आहे. तो आपण अतिशय कष्ट करून मिळविला आहे .
लोक आपल्याला विनाकारण मानीत
नाहीत. आपण आपली योग्यता कसोटीवर घासून सिद्ध केली आहे. ती योग्यता, तो अधिकार कोणालाही हिरावून घेता येणार नाही. 
आपल्याला बरे नाही असे कळताच आपल्या भेटीला धावतच आलो. आपण दुसरे काही स्वीकारणार नाही. म्हणून या दोन घोंगड्या आपणासाठी आणल्या आहेत. 
चोखामेळा धर्मशाळेच्या हस्तांतराची कागदपत्रे आणली आहेत. त्यावर गाडगेबाबांनी अंगठा उमटविला व डॉ.बाबासाहेबांकडे दिलीत. त्यावेळी कर्मवीर भाऊराव पाटील व रावबहादुर जगताप हे सुध्दा गाडगेबाबांना भेटण्यासाठी आले होते.

करुणा सागर गौतम बुद्ध


झोपडीतून कण्हण्याचा आवाज येत होता. तो थबकला. आत गेला. आतमध्ये एक अत्यंत कृष म्हातारा अंथरूणात पडून होता...आजारी, खंगलेला. कित्येक दिवसापासून पडला असावा असा? अंगातून वास मारत होता त्याच्या. अंथरूणातच मलमूत्र केल्याने झोपडीत प्रचंड दुर्गंध पसरला होता. त्याच्यासोबत आलेल्यांनी नाकावर हात धरला. हा सरळ जाऊन त्याच्या जवळ बसला, त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवत म्हणाला- "आनंदा, जा थोडं पाणी घेऊन ये जा.." आनंद त्वरेने गेला आणि वाडग्यात पाणी घेऊन आला. त्याने त्याला पाण्याने साफ करून घेतलं. त्याच्या जखमांवर झाड-पाला बांधला. थोडी तरतरी आल्यावर म्हाताऱ्याने कष्टाने डोळे उघडून पाहिले, अजूनही अंधारी मारत होती. थरथरत्या ओठांनी तो म्हणाला- "भल्या माणसा, कोण आहेस तू..?" 
मांडीवर घेतलेलं त्याचं डोकं खाली ठेवत तो म्हणाला- "मी तुझ्यासारखाच एक श्रमण आहे मित्रा. लोक मला बुद्ध बोलतात.."
म्हाताऱ्याने हात जोडले. डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.
अपार करूणेने त्या वृद्धाकडे पहात तो उठला. बरोबरच्या भिक्खूंना म्हणाला- "हा वयस्क श्रमण आजारी आहे, त्याच्यातून दुर्गंधी येते म्हणून तुम्ही त्याला असे एकट्याला सोडणे योग्य नाही. गरजूला योग्य त्यावेळी योग्य मदत करणे, आजारी मनुष्याची सेवा करणे हाच तथागतांचा धम्म आहे.."
भिक्खू वरमले. तो संथ पावलं टाकत चालू लागला...अशा असंख्य गरजूंच्या दिशेने...
 फेसबुकवरून संकलित

दोन महापुरुष

प्रसंग दुसरा – प्रबोधनकार ठाकरे यांनी लिहिलेल्या चरित्र ग्रंथात

कर्मवीर भाऊराव पाटील, त्यांच्याशेजारी गाडगेबाबा,त्यांच्याजवळ डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर व माईसाहेब आंबेडकर असा तो दुर्मिळ फोटो आहे. त्याबाबत माईसाहेबांनी
सांगितलेली ही हकीकत आहे. 

डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर त्यावेळी भारताचे कायदेमंत्री व घटना समितीच्या मसुदा समितीचे अध्यक्ष होते. दिल्लीहून परत येतांना गाडगेबाबांच्या मिशनसाठी त्यांनी १०० घोंगड्या घेऊन आले होते. त्यांचा मुक्काम सिद्धार्थ कॉलेजच्या वरच्या
मजल्यावर होता. दुसऱ्या दिवशी गाडगेबाबांना भेटण्यासाठी जाणार असतांना त्यांना कळले की गाडगेबाबांची तब्येत बरी नसून ते जे.जे.हॉस्पिटलमध्ये आहेत. म्हणून त्यांनी ड्रायव्हरला गाडी हॉस्पिटलकडे नेण्यास सांगितली. 
गाडी त्या दिशेने जात असतांना गाडगेबाबा उलट दिशेने झपझप पाउले टाकत फुटपाथवरून येत असल्याचे दिसले.
बाबासाहेबांनी तिथेच गाडी थांबवून गाडगेबाबांना भेटले.
बाबासाहेब म्हणाले, ‘बाबा कुठे निघालात?’ गाडगेबाबा म्हणाले, ‘बाप्पा, तुमच्याकडेच.’ डॉ.बाबासाहेबांनी गाडगेबाबांचा हात हातात घेतला. तेव्हा त्यांना जाणवले की,
गाडगेबाबांच्या अंगात ताप आहे. डॉ.बाबासाहेब त्यांना तसे म्हणाले. 
तेव्हा गाडगेबाबा म्हणाले, ‘होय साहेब, तब्येत बरी नाही. तुमच्यासोबत फोटो काढण्यासाठी तुमच्याकडे चाललो होतो. तेथे जवळपास फोटो स्टुडीओ नव्हता. पण
पुढच्या चौकात एम्पायर इमारतीमध्ये कोपर्डेकर यांचा स्टुडिओ होता. त्यावेळी तो फोटो तेथे काढण्यात आला
होता.

असे हे दोन प्रसंग दोन क्रांतिकारकांच्या सहृदय भेटीची
आहेत

गुरुवार, ३१ ऑक्टोबर, २०१९

सिंहच जंगलाचा राजा का?

*I am Inspired..*

जर जंगलाचा विचार केला तर...

1) कोणता प्राणी सगळ्यात मोठा आहे?

उत्तर - *हत्ती*

2) कोणता प्राणी सगळ्यात उंच आहे?

उत्तर - *जिराफ*

3) कोणता प्राणी सगळ्यात चलाख  आहे?

उत्तर - *कोल्हा*

4) कोणता प्राणी सगळ्यात वेगवान आहे?

उत्तर - *चित्ता*

असं असलं तरी *सिंह जंगलाचा राजा आहे.* वरीलपैकी एकही क्वालिटी नसताना सिंह जंगलाचा राजा आहे हे विशेष. असं का बरं? 

*सिंह धैर्यवान आहे. तो कोणतीही गोष्ट आत्मविश्वासाने करतो. तो कशाचीही भीती बाळगत नाही, कधी घाबरत नाही. कोणत्याही परिस्थितीत सिंहाला कोणीही थांबवू शकत नाही. सगळ्यात जास्त जोखीम घेणारा सिंह आहे. सिंहाला विश्वास आहे की, कोणताही प्राणी त्याच्यासाठी अन्न होवू शकतो. सिंह कोणतीही संधी सहजा-सहजी सोडत नाही. तो शेवटपर्यंत प्रयत्न करत असतो. वरील गोष्टींचा विचार केला तर आपण सिंहाकडून काय शिकू शकतो.*

आपण वेगवान नसलो तरी काही फरक पडत नाही. आपण सगळ्यात हुशार नसलो तरी काही फरक पडत नाही. आपण सगळ्यात स्मार्ट नसलो तरी काही फरक पडत नाही.

मग गरज कशाची आहे? तर तुमच्याकडे धैर्य असले पाहिजे. तुमच्याकडे प्रयत्न करण्याची प्रबळ इच्छाशक्ती असली पाहिजे. तुमचा तुमच्या प्रयत्नांवर विश्वास असाला हवा. मी हे करू शकतो, हा तीव्र विश्वास तुमच्याकडे असला पाहिजे. महत्वाचं म्हणजे आपल्या प्रत्येकाच्या आत एक सिंह दडलाय. 

 *तुम्हाला हवं ते तुम्ही नक्कीच प्राप्त करू शकता.*
  *फक्त गरज आहे ती प्रबळ इच्छाशक्तीची !*

रविवार, १ सप्टेंबर, २०१९

निष्ठा......

निष्ठेचे इमले
क्षणात कोसळले
सत्तेच्या मोहापायी
भले भले नमले....

सुरजकुमार निकाळजे

सोमवार, १९ ऑगस्ट, २०१९

व्‍यवहारज्ञानाचे धडे

एका शहरात दररोज संध्‍याकाळी एक महात्‍मा प्रवचन देत असे. त्‍यांची ख्‍याती एका धान्‍याच्‍या व्‍यापा-यानेही ऐकली होती.

तो आपल्‍या मुलासोबत प्रवचन ऐकण्‍यास आला. प्रवचन सुरु झाल्‍यानंतर दोघेही लक्षपूर्वक ऐकत होते.
काही ज्ञानाच्‍या गोष्‍टी सां‍गत असताना ते म्‍हणाले,

*''या जगात जितके प्राणी आहेत. त्‍या सर्वांमध्‍ये आत्‍मा वावरत असतो.''*

ही गोष्‍ट व्‍यापा-याच्‍या मुलाला हृदयस्‍पर्शी वाटली.
त्‍याने मनोमन हा विचार आचरणात आणण्‍याचा संकल्‍प केला. दुस-या दिवशी तो एका दुकानावर गेला तेव्‍हा त्‍याच्‍या वडिलांनी त्‍याला काही वेळ दुकान सांभाळण्‍यास सांगितले. ते स्‍वत: दुस-या कामासाठी बाहेर निघून गेले. त्‍यानंतर काही वेळाने तेथे एक गाय आली. दुकानासमोर ठेवलेले धान्‍य खाऊ लागली. मुलाने त्‍या गायीला हाकलण्‍यासाठी लाकूड उचलले पण त्‍याच्‍या मनात विचार आला. गाय आणि माणूस दोघांनाही जीव आहे.
मग भेदभाव का मानायचा?
ती धान्‍य खात असेल तर खाऊ दे. तेवढयात व्‍यापारी तेथे आले त्‍याने गायीला धान्‍य खाताना पाहून मुलाला म्‍हणाले,
'' अरे तुझ्यासमोर ती गाय धान्‍य खाते आहे? आणि तू आंधळा झाल्‍यासारखा गप्‍प बसून का आहेस?
आपले किती नुकसान होते आहे याची काही कल्‍पना आहे की नाही? तिला हाकलून का दिले नाहीस?'' मुलगा म्‍हणाला,'' बाबा, काल तर महाराज म्‍हणाले की, सगळे जीव एकसारखे आहेत, मी गायीमध्‍ये पण एक जीव पाहिला'' तेव्‍हा व्‍यापारी म्‍हणाले,''मूर्खा, अध्‍यात्‍म आणि व्‍यापार यात गल्‍लत एकसारखे करायची नसते.''

तात्‍पर्य :-
सारासार बुद्धीचा वापर करून जीवन जगल्‍यास जीवन सुखदायी होते.